Ik schat het op een stuk of vijftien smartphones, honderdje of wat cash, tig aantal creditcards en de sleutels van het halve wagenpark van BVC Bloemendaal. Zo maar voor het oprapen door een langslopende gelukzoeker. In het zonnetje op het gras langs veld twee, terwijl de nietsvermoedende eigenaren zaten te delibereren over wat te doen in de tweede helft. Noem het naïef, noem het gebrek aan verantwoordelijkheid. Noem het gewoon stom. Allemaal ook van toepassing op de wedstrijd van gisteren. Naïef, dom en met een stuitend gebrek aan het simpelweg spelen naar een speler met dezelfde kleur shirt. Gelukzoekers waren we. En geluk hadden we. Na een handsbal (gelukkie voor ons) schoot gelegenheidsaanvoerder Dé de penalty binnen. Enkele tellen later liet de Wartburgiaanse keeper de bal uit zijn handen glippen en de attent meegelopen gelukkige was deze keer Daan, die de 2-0 binnentikte. Daarna kwamen we er niet meer aan te pas en maakten de Amsterdammers de verdiende aansluitingstreffer. Nadat we ons na rust verbaasd afvroegen wie ook al weer ‘de tas met spullen’ zou beheren en bleek dat die onder een stapel jasjes langs de lijn lag, bleek dat het geluk nog steeds aan onze kant stond. De gasten waren veel beter en scoorden de gelijkmaker. Na een zeer spaarzame actie aan de andere kant van de middellijn schoot Stefan op Bergkampiaanse (of Manda-iaanse, net wat u wil) briljant de Bloemendalers, zeer tegen de verhouding in naar 3-2. Geen geluk deze keer, pure klasse. Ik moet zeggen dat we dit jaar al verschillende keren op prachtige doelpunten zijn getrakteerd, en deze past in dat rijtje. En het geluk bleef maar onze kant opvallen. Toen we per ongeluk nog eens een keer op hun helft belanden dacht Laurens: ‘kom, laat ik maar eens op goal schieten’ en ja hoor, via een been van een verdediger viel de half mislukte schotpoging toch in het netje en stond de zeer gelukkige 4-2 op het scorebord. Toen was het geluk wel ongeveer over. Ze kwamen terug tot 4-3 en met nog een minuut te spelen dacht de Buyntribune dat de zeer gelukkige driepunter binnen was. Het ongeluk zat ‘m deze keer in de staart. In de allerlaatste bal wist Wartbugia de gelijkmaker te scoren. Gelukkig maar, we hadden het niet verdiend om hier te winnen. Langs de lijn smiespelden de supporters (sic Bart!) dat ze stuk voor stuk moeiteloos zouden kunnen meedraaien met dit stelletje gelukzoekers. Ik kan ze niet eens ongelijk geven…