Valentijn??? Wie is dat nu weer, vroeg menigeen zich af in onze appgroep. Nou, diegene die erbij waren afgelopen zaterdag weten het nu. Volgens ‘aanbrenger’ Alexander was-ie top en wat mij betreft was-ie meer dan top. Een robuuste stevige middenvelder, bijna niet van de bal te krijgen en met de drang naar voren. Bijna altijd aanspeelbaar en hij had telkens een goed oog voor de vrijstaande mensen om zich heen. En wederom blijkt het cruciaal om het middenveld in bezit te krijgen. Gisteren functioneerde dat optimaal. Op links bikkelde en sleurde Joseph zijn longen helemaal leeg. Centraal speelde dus Valentijn en Dannie (een trainingsmaatje uit de Spaarndamse zaalvoetbalpool) en op rechts daverde Krakie van voor naar achteren. Toch was de eerste helft ietsje in het voordeel van de koploper AMVJ. Hun centrale middenvelder was echt top en verdeelde het spel en met hun sleurende spits en snelle buitenspelers kwamen ze een paar keer gevaarlijk door. Maar Patrick keepte wederom zeer attent en pakte alles. De achterhoede was trouwens praktisch foutloos gisteren. Manda, Jasper en Danny hielden afwisselend steeds iedereen scherp en Alex en Stanley verdedigden fel. Vlak voor rust mistte Mike en bijna niet te missen kans, maar hij kopte jammerlijk naast. Vreemd genoeg wisselden de AMVJ’ers hun beste centrale man en hun snelle rechtsbuiten en toen waren ze de klos. Ons middenveld heerste vanaf dat moment en ze werden steeds verder teruggedrongen. Appie bleef loeren op de steekbal en Dé, Mikey en Koen bleven maar druk naar voren zetten. Opvallend eigenlijk dat één extra goede speler een heel elftal op sleep kan krijgen en werkelijk iedereen (inclusief de wissels) zich uit de naad knokten en boven zichzelf uitstegen. De beloning kwam uiteraard van Valentijn zelf. Vanaf een meter of 25 knalde hij keihard binnen, net onder de lat boven de graaiende keeper. Ontzetting bij de tegenstander (‘daar gaat het kampioenschap’) en dolle vreugde bij de Bloemendalers. En we trokken hem deze keer over de streep. De achterhoede gaf echt helemaal niks meer weg en de vreugde was groot na het eindsignaal van de uitmuntend fluitende jonge arbiter. “3 points in de zakken” volgens Manda, en zo is het…