O jeugd! O tijd van smarten!

26 nov

Enigszins hallucinerend van de verdovende en pijnbestrijdende middelen sta ik op zaterdagmiddag niet op het veld om naar onze kranige veteranen te kijken, maar lig op de bank en staar naar de pas nog zorgvuldig opnieuw gesausde muur. Om half twee denk ik wat ik in de voetbaltas moet stoppen en om half drie begint de wedstrijdspanning – naast natuurlijk de gebruikelijke verwarring of iedereen er is, of niemand tijdens de warming up door zijn hoeven zal zakken, of de bank wel groot genoeg is voor alle reserves en of het uitgelaten gezelschap van de veteranen wel serieus genoeg aan de wedstrijd zal beginnen.

Enfin, Bloemendaal! Een stel afgewezen hockeyers die maar zijn gaan voetballen! Het lachertje van het dorp! 0 punten uit 6 wedstrijden! De angst van onderschatting ligt natuurlijk altijd op de loer, en we hebben ooit wel eens gelijkgespeeld, maar dat was in Bloemendaal, en niet onder de leiding van de altijd streng en geheel volgens zijn eigen strikt toegepaste KNVB-regels fluitende Marko!

Ik merk dat ik de Marko-Mantra soms hardop uitspreek, ‘Kom op, hou het breed, van rood naar rood, blijven voetballen, blijf nou eens bij je man, niet alles meteen diep, beweeg nou ook eens zonder bal’, enfin, niks nieuws, je zou denken dat ze het inmiddels wel weten.

Om half vier neem ik een kopje thee. Zal ik even bellen voor de ruststand ? Ik hoor het gejuich in de kleedkamer al. Voor de lol zullen ze roepen dat ze achterstaan, waardoor ik meteen een nieuwe greep in de pot pijnstillers zal doen. Ook dat nog! Op de bank langs het veld zitten is tot daar aan toe, maar machteloos op de bank liggen, blijkt nog erger. Zou AdVoor erbij zijn ? Die heeft nog wel eens een stimulerende en inhoudelijke bijdrage als “Je moet op doel schieten!’ als iemand naast schiet. Theo I is weer terug, en zal voor een kwalitatieve imppuls zorgen. Ton heeft zichzelf ernaast gezet, een beginnersfout natuurlijk van de nieuwe Opsteller, maar hopelijk ziet hij dat tijdig in. Joost is natuurlijk helemaal tot rust gekomen, de afgelopen maanden dat hij er nooit was, dus daar hebben we een rustige en degelijke laatste man mee. Marko fluit en zal niet ingaan op geroep om een strafschop van deze en gene, totdat hij zelf ziet dat het er een is – en terecht. We hebben de beste doelman van de afdeling en Hans Poort zal nu toch zijn kans wel grijpen nu er een spits is afgevalllen (zal hij de achterstand op de topscorerslijst nog kunnen inhalen, dit seizoen, is voor iedereen de vraag…)

Het ziet er kortom allemaal perfect uit. Waarom lig ik dan zo onrustig ?

Enfin, na vijven kan ik op voetbal.nl de uitslag zien. Het verslag zal er wel al op maandag zijn, de jonge honden kennende die niets liever doen dan hun eigen verhaal op de site te publiceren. Het is inderdaad tijd dat de nieuwe garde aantreedt. Zowel op voetbalgebied, als in de begeleiding. En natuurlijk in de verslaggeving. Maurice en ik kunnen niet altijd de kar blijven trekken ! Zegt niet de dichter:

O Jeugd,
Waar heb ik toch de kracht gehaald
die zoo mijn ziele heeft gestaald
dat ik langs kille en donkere paden
door tranen en door bloed kan waden?

O, jeugd, los ons

AF