De 1e helft:
Misschien was het de mail van Rolf van afgelopen week, waarin hij meldde dat hij toch zo zijn gedachtes had over het voortbestaan van Vet2.De vele blessures, vakantiegangers en overige afzeggingen stemde hem toch niet vrolijk. Ook de vraag of deze verslagen nog gelezen worden maken dat het elftal onder druk staat.
Toch ook deze keer was het Rolf ondanks alles weer gelukt een elftal op het veld te zetten.
Met twee gastspelers (Paul en Bert) alsmede de rentree van zowel Hans M. en later Rob van Lent maakte dat er weer wat kleur op de gezichten van de Bloemendalers verscheen.
SIZO een tegenstander van het gelijke kaliber dus een echte 6 punten wedstrijd.

Gekozen werd deze reis voor een 4-4-2 opstelling met als grote verrassing Cees v. Rijn als keeper i.p.v. de geblesseerde Sjaak.
De eerste helft kenmerkte zich vooral door het voorzichtige spel van beide kanten waarbij de Bloemendalers toch met wat meer enthousiasme of zoals men wil countervoetbal de tegenstander bestreed. Bert (onze gastspeler met het uiterlijk van de Bayernspits Carsten Yanker) is in de loop der jaren wel zijn snelheid kwijtgeraakt, enige grote en kleine mogelijkheden in de vrije ruimte werden hem toch geboden. Toch kwam de 1-0 niet echt als een verrassing. Een prima aanval over rechts een strakke voorzet en het intikken van Bert deed de handen in de lucht gaan.
“Bloemendaal vor noch ein tor” klonk het vanaf de zijlijn.
Er hing meer in de lucht en wederom was het Bert die dichtbij de 2e treffer was, echter de bal schampte de paal aan de verkeerde kant.
Achterin hielden de mannen van Bloemendaal o.l.v. de andere gastspeler Paul prima stand. De ruststand zou zo goed als zeker 1-0 zijn geweest als rommelig uitverdedigen niet de basis legde voor de 1-1 in de laatste minuut van de 1e helft. Gerard liet niet meer aftrappen en ondanks deze tegenslag werd de kleedkamer met opgeheven hoofd opgezocht.
Aangekomen bij de kleedkamer werd onze nieuwe aanwinst Fred v.d. Ploeg gepresenteerd. Ook Jan Vesters meldde zich zonder krukken en een brede glimlach op het gezicht in de kleedkamer. Neen, hij kwam nog niet voetballen maar wel kijken en ……….

Cees Tack

De 2e helft

……….aangezien ik nu toch langs de lijn hobbelde heb ik mij opgeworpen als razende reporter zodat Takkie zich geheel kon concentreren op zijn verdedigende taken en Gerard kon uitrusten van zijn Hemelse capriolen van de dag ervoor (…van 3 tot 3 een kruk
bezet houden aan de bar is voorwaar een knappe prestatie!). Was de ruststand voor mij al een aardige verrassing, de tweede helft bleek nog meer positieve gezichtspunten op te leveren. Is ons spel gezien vanaf de zijlijn vaak niet om aan te zien; deze keer bleek er
zowaar een voetballend en vooral hard werkend team op het veld te staan. Vanuit een prima georganiseerde verdediging, vooral gastspeler Paul bracht rust en de als vanouds alles dichtlopende Hans van Rijn, werd het middenveld deze keer niet blindelings overgeslagen maar door middel van combinaties werd het SIZO doel gezocht. Na een typische “Rolf-bal” werd Ruud bereikt die met een boogbal de wat ver uit zijn doel staande keeper verschalkte. Rolf gunde zichzelf onmiddellijk een publiekswissel en Gerard kon zijn alcoholpercentage omlaag proberen te brengen wat voorwaar nog enkele  onverwachte kansen opleverde. SIZO ging wat meer drukken.
Ze hadden misschien wel wat meer balbezit maar de kansen waren voor de Bloemendalers. Het laatste halfuur hebben we zeker 6 fraaie mogelijkheden gekregen. Robbie had zijn gewone scherpte nog niet terug en miste net. Ook Ruud en Bert probeerden met boogballen de steeds verder uit zijn doel komende keeper te omzeilen, maar die bleek telkens goed mee te spelen en als hij zich liet verrassen gingen de ballen steeds mis. Ook Walter had zo zijn kansjes en door al die trefloosheid van onze Vee2-ërs bleef SIZO in de wedstrijd.
Twee keer verschenen ze vrij voor onze invalkiep Cees en twee keer wierp hij zich met gevaar voor lijf en (letterlijk) ribben op de bal waardoor hij voor mij de Man-of-theMatch is. Je merkt bij dit soort gelijkwaardige tegenstanders het verschil met de volstrekt kansloze wedstrijden die we soms moeten spelen. Nu werd er voor elke bal hard gewerkt en terugverdedigd. Takkie gooide er een sliding binnen de zestien tegen aan, Hans raasde zowat de cornervlag eruit en Walter zette een eindeloze achtervolging in over het hele veld om de bal terug te veroveren.

Blijkbaar genoot Hans zoveel van zijn rol als scheidsrechter dat hij er maar geen eind aan kon maken. Ondanks vele aanmaningen mijnerzijds (“moet voor donker thuiszijn” en “de kantine gaat zo dicht”) bleek zijn horloge tergend langzaam te lopen.
Ik denk dat we uit de clubkas nieuwe batterijen voor hem moeten kopen want een tweede helft van zowat 55 minuten is echt te veel adrenaline. Goed, ondanks deze tegenwerking werd de kantine toch gehaald met de punten in de knip. Een goede, verdiende overwinning ondanks de vele afmeldingen. Een hart onder de riem voor Rolf die zijn verontrustheid uitsprak over de toekomst van ons team. Een toekomst die er dus nog wel degelijk inzit.

Groeten van uw eigen verslaggever ter plekke Jan Meniscus.
Man van de wedstrijd: Gerard Metselaar,