| Een overschot aan inzetbare spelers is bij Vet. 2 geen luxe. Immers je wilt een ieder laten spelen en ook nog eens in een elftal waarbij de opstelling “in balans” is. Deze situatie deed zich gisteren voor in de aanloop naar en tijdens de wedstrijd versus Haarlem Kennemerland. De eerste helft voldeed aan de verwachtingen. Spelers stonden goed, gaven eigenlijk niets weg, creëerden voldoende kansen, voldeden aan hun taak en waren duidelijk de tegenstander de baas. Alleen het scorend vermogen ontbrak waardoor verzuimd werd om afstand te nemen zodat hiermee tegelijkertijd de wedstrijd in feite beslist zou zijn geweest.
Na de rust en wat gedane wissels blijft het spelbeeld de eerste 10 minuten als in de 1e helft. Een enkeling meent dan toch op basis van kronkelende gedachtes zijn positie te moeten verlaten. Gevraagde taken worden door een ander niet meer adequaat uitgevoerd. Weer een ander meent op zijn manier de ontstane situatie te redden waardoor hij zijn eigen positie onbeheerd achterlaat. Correcties, vermaningen, hoofdschuddende bankzitters en spelers het mag allemaal niet baten. M.a.w.” uit balans; ” het elftal is de houvast en de weg kwijt. Binnen 5 minuten is de wedstrijd gespeeld. Een bijna 70 jarige (!) tegenstander is onze verdediging 2 maal te snel af. Bij het verlaten van het complex trekt de bijna 70 jarige speler mij nog aan mijn jas. “Wij willen nog een enkele Bloemendaalspeler als dank een bloembollenpakket toesturen. Welke kleur kan ik bestellen?“ Daar hoefde ik niet lang over na te denken: “Zwart, volstaat prima”. |
Hahahahaha, wat een veelzeggende nabeschouwing. Make me mourn..