Elf man waren aangetreden, die meer inzet wilden tonen dan het slappe optreden in de vorige wedstrijd. Gelet op de plek van de tegenpartij op de ranglijst wisten we dat het zwaar zou worden, maar je wilt natuurlijk niet nog eens met tien (!) tegengoals de bietenbrug op. 

In het eerste half uur van de wedstrijd stonden wij zwaar onder druk. Er vielen twee onhoudbare tegendoelpunten en pas tegen de rust wisten we enigszins aan de permanente belegering van ons doel te ontsnappen. Voor de tweede helft waren we niet helemaal gerust op verder conditioneel verval bij de tegenpartij omdat wij vier verse wissels op de reservebank zagen zitten.

Tijdens de rust werd dan ook op de 2-0 achterstand teruggeblikt met de totale ineenstorting in ons achterhoofd van ons elftal in de tweede helft van de vorige wedstrijd. We waren niet naar Nieuwegein gekomen om zoiets nog eens te moeten meemaken!

Ondanks de door de tegenpartij ingebrachte verse spelers, was de tweede helft voor ons.

We scoorden drie keer. De coach van de tegenpartij moedigde zijn mannen aan door telkens te zeggen hoe lang wedstrijd nog zou duren, maar nadat dat moment al lang was gepasseerd, legde de scheidsrechter de bal ineens neer voor een vrije trap vlak buiten de 16-meterlijn, die keihard in ons doel werd geschoten. Zo eindigde de wedstrijd toch nog in een gelijkspel. Gezien de krachtsverhoudingen was dit overigens een terechte uitslag. Achteraf bleek de vrije trap te zijn gegeven omdat doelman Chris bij het uitschieten de 6-secondenregel had overtreden! Dan had de scheids de bal dus binnen de 16 moeten neerleggen en niet net daarbuiten, maar dat vond hij kennelijk een te gortige beslissing op dat late moment in de wedstrijd.

De ‘man of the match’ was Peter die aan twee kansen genoeg had om twee keer te scoren, terwijl hij bovendien goed meeverdedigde. Bij zijn eerste goal wist hij – aanlopend vanaf de linkerzijkant – dat hij in de richting van de tweede paal moest schieten omdat een keeper dan altijd naar de eerste paal toeloopt. Bij zijn tweede goal wist hij als een goede spits rustig te blijven wachten, totdat de keeper op zijn verkeerde been stond. Door een meesterlijke boogbal van Hans – op snel aangeven van Ruud – was hij helemaal vrij komen te staan voor de keeper.

Op zijn ver naar voren geschoven positie wist John de naar hem toesnellende verdedigers het  telkens knap lastig te maken om hem af te stoppen, en wist hij ook daadwerkelijk te scoren. Door de grote aandacht voor John ontstond een enorme ruimte voor Bloemendaalse counters. Inmiddels ging de belegering van het Bloemendaalse doel in de tweede helft gewoon verder.  Dat de bal er maar niet in wilde vliegen was behalve aan de opgetrokken muur van verdedigers ook te danken aan enkele fraaie reddingen van Chris. Door met tien man achter de bal te spelen hebben we deze wedstrijd bijna gewonnen.