Ach, deze fatalistische, beschouwende en berustende gedachte uit de Islam (…als God het wil…) is zo langzamerhand ook op ons team van toepassing. Nederlaag na nederlaag valt ons dit seizoen ten deel, maar elke week staanwe weer blijmoedig voor de wedstrijd in de kleedkamer te ouwehoeren hoe we deze tegenstander eens zullen verrassen. Overigens ouwehoeren we omgekeerd evenredig met onze voetbalprestaties. Als je de wedstrijdverslagen van de afgelopen weken doorleest kunnen Hans Kraay, Johan Cruyff en vooral Ronald Spelbos vrezen voor hun Studio Sport analyse-bijdragen. Zo is bijvoorbeeld Gerard al tijdens de wedstrijd bezig met de nabeschouwing, wat vooral erg lastig is als je hem in de diepte aanspeelt. Toch vinden we weer elke week optimistische details in ons spel zodat onze spelvreugde niet getemperd wordt door eens een klein nederlaagje van een nulletje of wat. Zo ook deze week. Maroc Sport uit Amsterdam. Een volstrekt onbekende tegenstander. Mooi veld, laag najaarszonnetje erbij, verse kalklijnen, grote opkomst, kortom niets stond ons in de weg om er een mooie pot van te maken. Behalve de tegenstander dus. De eerste helft was duidelijk voor de landgenoten van ElKhatabbi. Feller in de duels, beter in de driehoekjes en dus met rust terecht met 2-0 voor.

Na rust wat omzettingen.
Cees ging ouderwets in de spits spelen. Hans schoof wat door naar het middenveld en ook we gingen ook wat feller op de bal spelen (Cees van Z ging al kegelend als een mammoettanker over het veld). De wedstrijd ging nu duidelijker gelijk op. De scores ook. Takkie schoot beheerst een penalty in, kreeg er daarna ten onrechte een tegen, maar Cees zorgde ervoor dat de stand weer gelijk getrokken werd: 3-3. Net toen we stonden te overleggen of we voor de volle winst zouden gaan, werden we verrast door een snelle goal van Maroc. Er restte ons niets meer dan voor “alles-of-niks” te gaan. Het werd niks. Maroc counterde tweemaal bekwaam, Cees scoorde ook nog een keer, maar uiteindelijk bleven we wederom met lege handen staan. Toch een erg leuke wedstrijd, met een goede sportieve tegenstander en een bekwaam leidende scheids. Wat de wekelijkse optimistische nabeschouwing betreft: er werd wat beter in de organisatie gespeeld, ook de strijdvaardigheid was in de tweede helft beter en er werden geen catastrofale persoonlijke fouten gemaakt, wat mij brengt tot de man van de wedstrijd: Ruud! Sober spelend als rechtsback, in de organisatie en waar mogelijk het middenveld ondersteunend. Na de wedstijd bleek overigens dat onze angstgedachte van een alcoholloze kantine waarheid te zijn. Lekker aan de muntthee dus en de volgende keer een kratje bier in de achterbak, want laten we eerlijk zijn. De derde helft blijft ons beste onderdeel, vooral wat ouwehoeren betreft.

Jan Vesters.