Ik heb de ingrediënten voor de garagezalf weer in huis. De naam is overigens officieel “gel ecrit”. Het recept komt uit dankbaarheid na behandeling van een monnik uit een afgelegen klooster in het gebergte op het drielandenpunt van Zwitserland, Italië en Frankrijk. Het handgeschreven recept bleek bij nadere bestudering van een Oudhollandse geneeskundige te zijn. Ik ben daar eens ingedoken. Aan de zalf worden diverse effecten toegeschreven. Het zou haarverlies geven en highly addictive. Dat behoeft toch wel nadere verklaring. Dat verslavende werd vooral veroorzaakt door miraceuleuze genezingen door de zalf. Het werd gebruikt op de borst bij luchtweginfecties en zelfs wel rectaal ingebracht bij prostaatklachten. Dat laatste komt het dichtst bij het oorspronkelijke gebruik. Het bleek gebruikt door een keurkorps van paardenruiters. Het werd gesmeerd op die delen die het meest te lijden had bij het paardrijden. Kortom het gehele kruis werd hiermee ingesmeerd. In Engeland hadden we King Arthur en de ridders van de ronde tafel. In Holland was het elite korps keizer Kees en de ridders van het gehele kruis.
Zoals dat gaat stonden deze ridders in hoog aanzien bij het vrouwelijk schoon. Het zinneprikkelende aroma van de gel nodigde uit tot hevige seks. Vooral na aanbrengen van de zalf op de juiste plaats leverde een erectie op, waar je de ruiten mee kon inslaan. Daarmee werd de seks dusdanig heftig dat de bovenliggende partij -meestal de ridder- af moest remmen door zijn hoofd in het kussen te drukken. Hierbij werden de haren veelal aan de voor-bovenkant van het hoofd met geweld verwijderd. In de loop der tijden werd de naam van de ruiters verbasterd tot gele kruis. Deze ridders werden dan ook gekemerkd door een bepaalde kaalheid naast de typische stoere mannelijke aroma’s en zij droegen hun kleed met daarop een geel kruis. Net als King Arthur en zijn ridders kwamen zij in de vergetelheid. Echter een aantal van deze ridders zijn in het klooster opgenomen en zij namen de gel mee naar Frankrijk waar hun eretitel “gele kruis” door de Fransen al snel verhaspeld werd naar “gel ecruis” (spreek uit ekrwie). Dit is door de tijd heen verkort tot gel ecrit. Wat vertaald als beschreven gel. Op zich gezien bovenstaande een logische benaming als je bedenkt dat een bevrucht kippenei ook wel een belezen ei wordt genoemd.
Laat deze uitwijding een waarschuwing zijn. Zijn er spelers die toch nog wat zalf zouden willen bestellen?
Een aantal zaken worden mij nu duidelijker. Zoals de genoemde kaalheid is een duidelijk herkenningspunt. Volgens mij was Wim de Bie (v. Kooten & de Bie) ook een erkend zalf-gebruiker. In één van hun sketches meldde hij dat hij een volwassen vent van zijn brommer spoot in zijn jonge jaren.