Het Vet. 2 elftal hapert aan alle kanten. De balans is zoek en eigenlijk roepen wij deze ellende ook nog eens zelf over ons af. Ik geef u een enkel voorbeeld en u mag zelf de namen hierbij invullen.
- Spelers die te vroeg beginnen na een blessure omdat men vindt dat het wel weer kan en omdat het kriebelt om weer te spelen. Gevolg wederom geblesseerd .
- Spelers die een blessure voelen aankomen maar toch doorgaan omdat God weet waarom men dit nodig acht. Gevolg > voor langere tijd geblesseerd
- Vrije trappen en corners komen niet aan (te laag, te kort, volkomen uit koers). Ook deze speler moet ook eens op zijn kop krabben, hoe dit nu kan en verder moet.
- De ene back wordt er uitgelopen de andere back geeft te veel ruimte weg.
- Het centrale duo is ook maar een gelegenheids attractie
- Te weinig spelers in de voorste linie om echt druk te zetten
- Een middenveld wat ook niet kan rekenen op de linies voor en achter zich en daardoor veel van zijn werk verloren ziet gaan.
- De keeper kan weinig uitrichten en is zodoende een kansloze marionet.
- Allemaal naar voren bij een corner om daarna via de counter afgetroefd worden. Verbaasde reacties zijn het gevolg waarbij het “Hoe kan dit nou ? “op elk gezicht af te lezen is.
- De winterstop is aanstaande en dat betekent tijd voor wat anders (biljarten, bowlen, kaarten, midgetgolf, rummycub, sjoelen etc. etc.)
- Vet. 2 kan zich in elk geval dan rustig bezinnen en nadenken over de 2e competitiehelft . Hopelijk krijgt men tijdens deze overwegingen voldoende inspiratie om weer in balans te komen waardoor het resultaat ook weer zichtbaar wordt.
