| Na een week extra rust, wegens brute regenval, stonden wij, gemotiveerd en met voldoende voetballers, klaar om ons puntentotaal minimaal met een punt te verhogen. Zelfs Frank van Kleef stond er voor het begin van de eerste helft, helaas mocht dit niet baten,hij trad pas de tweede helft het speelveld op. Helaas kregen wij in het begin van de eerste helft twee verschrikkelijke doelpunten tegen, ik voorzag een monsterscore, maar gelukkig konden we ons toch opnieuw opladen en scoorde Peter op een fabeltastische manier. Helaas viel, de onder ons bekende stofzuiger, Hans van Rijn geblesseerd uit met een, geïnspireerd door Dirk Kuijt, kuitprobleem. Ondanks een paar gelukjes, waardoor de tegenstander net niet scoorde, kwamen wij toch vaker en vaker op hun helft, dreigend met een gelijkmaker. Chris liftte mee op dit gevoel en scoorde subliemachtig.
Trots en gelovend in onszelf betraden wij in de rust de kleedkamers. Wouter motiveerde ons nog door hard te roepen dat we dit niet hoeven en mogen verliezen. Anderen betwijfelden nog openlijk de kwaliteiten van de tegenstander. Om een nog betere en objectieve blik te kunnen werpen op ons spel heb ik mij vrijwillig aangeboden als wissel en heb vanuit de dug-out de tweede helft aanschouwd (of was het omdat ik nog steeds last heb van mijn achillespezen?). Ai, ai, ai zijn volgens mij de correcte bewoordingen om deze helft samen te vatten. Ik heb ons bijzonder weinig aan de helft van de tegenstander gezien, dus BSM nam alle kansen en scoorde er acht (ACHT!) in ons net, waarbij we toch nog veel geluk hebben gehad, BSM heeft er nog twee op de lat weten te leggen en had veel last van het slechte weer. Peter gaf mij nog de kans om in het veld de problemen te analyseren, de laatste tien minuten, dit is mij niet gelukt en ik speelde de tijd verdwaasd en niet begrijpend, vol. Laten we deze wedstrijd snel vergeten… |
