Waar de heer Tack nogal eens wil uitweiden via de Punische oorlogen (200 jaar voor christus overigens) of een obscure song van The Cure als metafoor, zal ik mij beperken tot een wedstrijdverslag. En die valt, net als de wedstijd zelf, in twee helften uiteen.

Vorig seizoen kregen we nog behoorlijk klop van deze tegenstander, maar sinds Badhoevedorp en Pancratius gefuseerd zijn tot SCPBHTBL+22 of zoiets wisten wij ook niet wat voor soort tegenstander wij konden verwachten. Maar Hanco en John hebben hun huiswerk goed gedaan en iedereen op de juiste positie ingedeeld en dat betaalde zich uit tijdens de wedstrijd.

Het begin was voor de Badhoevedorpers, maar vrijwilliger Hans in het doel redde bekwaam. Achterin heerste Bob soeverein en coachte van achteruit iedereen naar de juiste plek. Telkens werd het goede shirtje gevonden en na een mooie klassieke balvaste actie van Bert kon onze “verlosser” alleen op de keeper afstormen en bekwaam afronden. De spits van hun werd blijkbaar nerveus van onze verdediging, want hij verprutste nogal wat ballen en was vrij kansloos op één bal na die achter de verdediging viel en die hij binnen kon lopen.

Gelijk met de rust dus, maar optimisme over het vertoonde spel. Toch kwamen we niet scherp uit de kleedkamer, want direct na de aftrap waren er twee levensgrote kansen voor SCPB, maar eveneens twee wereldreddingen van Hans trokken ons over de streep. Want na een bekeken tegendraadse kopbal van Bob knakte de tegenstander. Aanval na aanval met een hele reeks kansen. En bleek de kracht van de wissels. Want eindelijk hadden we een meer dan compleet team, wat aan de lopende band kon wisselen en de tegenstander ook op conditie kapot speelde. Tot groot genoegen van de Buyntribune en de bank overigens. Die zagen zelfs een vijf-tegen-een(!) situatie die onder grote hilariteit verprutst werd na een “geniaal” overstapje.

Afijn, Bert, Manda, Jasper en Ab (penalty) scoorden nog een keer en met deze, voor ons, ongekende overwinning was het goed bier drinken in de kantine. Zelfs daar wist Bert zich onmisbaar te maken door de frituurdame aan te sporen tot ongekende culinaire avonturen. Dank dus aan alle invallers (subiet een vast contract aanbieden) en met een goed gevoel deze competitie in.

En de meriteur? Die zat van oor tot oor te lachen met een rooie kop als een Texelse Skuumkoppe …